Czy diabetyk może jeść miód i czereśnie?

Cukrzyca stała się chorobą cywilizacyjną. Liczba osób,które chorują na to schorzenie stale się zwiększa. Bardzo często cukrzyca objawia się u osób otyłych. W cukrzycy niezwykle ważne jest stosowanie odpowiedniej diety, dzięki której chory może kontrolować poziom cukru we krwi. Dieta cukrzycowa musi być odpowiednio zbilansowana; zaleca się także jadanie niewielkich posiłków 5-6 razy dziennie. Dzięki prawidłowo ułożonej diecie osoby chore na cukrzycę mogą uniknąć wahania poziomu cukru prowadzących dla stanów groźnych dla życia: hiper- lub hipoglikemii. Właściwa dieta zmniejsza również ryzyko wystąpienia powikłań, w tym między innymi tak zwanej stopy cukrzycowej.

Typy cukrzycy

Cukrzyca to choroba, która bardzo często rozwija się przez wiele lat nie dając przy tym żadnych objawów. Można wyróżnić 4 typy tego schorzenia:

  • cukrzycę typu 1
  • cukrzycę typu 2
  • cukrzycę typu MODY
  • cukrzycę ciężarnych.

    Cukrzyca typu MODY jest schorzeniem, który występuje bardzo rzadko. W początkowym stadium jest często brana błędnie za cukrzycę typu 1 albo typu 2. Ostateczna diagnoza jest najczęściej stawiana dopiero po wykonaniu badań genetycznych. Najczęściej na cukrzycę typu MODY chorują osoby szczupłe i młode pomiędzy 10. a 30. rokiem życia. W terapii mogą zostać zastosowane leki doustne albo dieta. Cukrzyca typu 1 jest cukrzycą insulinozależną. Choroba najczęściej objawia się u dzieci i młodzieży w wieku od 10. do 19. lat. Skłonność do zachorowania na cukrzycę typu 1 jest dziedziczna. Schorzenie jest skutkiem uszkodzenia komórek beta trzustki, które bardzo często jest efektem infekcji wirusowej. W przypadku cukrzycy typu 1 konieczne jest regularne sprawdzanie poziomu cukru we krwi. Przed posiłkami chorzy muszą przyjmować insulinę. W grupie osób chorych na cukrzycę największą grupę stanowią ci, którzy chorują na cukrzycę typu 2. Choroba najczęściej dotyka osoby, które prowadzą siedzący tryb życia i są otyłe. Najczęściej cukrzyca typu 2 objawia się u osób po 40. roku życia. Jednym z charakterystycznych objawów, które mogą świadczyć o tym, że w organizmie rozwija się cukrzyca typu 2 jest wzmożone pragnienie i częste oddawanie moczu. Cukrzyca ciężarnych to zaburzenie gospodarki węglowodanowej, które po raz pierwszy jest stwierdzane w ciąży. Najczęściej schorzenie pojawia się w 5-6 miesiącu ciąży, po porodzie najczęściej ustępuje. U sporej części kobiet, które w okresie ciąży chorowały na cukrzycę ciążową po około 15 latach może dojść do rozwoju cukrzycy typu

Dieta dla osób chorych na cukrzycę

Zdrowa, prawidłowo zbilansowana dieta to jedna ze skutecznych metod profilaktyki cukrzycy. Odpowiednio zbilansowana dieta jest ważna także w leczeniu cukrzycy. Osoby chore na cukrzycę powinny jeść 5 posiłków dziennie. Przerwy pomiędzy nimi powinny wynosić od 3 do 4 godzin. W ten sposób diabetyk unika wahań poziomu cukru pomiędzy posiłkami, znika także chęć podjadania. Unikając podjadania zmniejsza się ryzyko przybierania na wadze. Komponując poszczególne posiłki diabetyk musi pamiętać, że na talerzu muszą znaleźć się produkty, które dostarczą węglowodanów i skrobi. Układając posiłek z węglowodanami i skrobią należy wybierać te, które mają niski indeks glikemiczny: pełnoziarniste pieczywo i makarony, kaszę gryczaną i jęczmienną, brązowy ryż. Koniecznie należy również ograniczyć spożywanie tłuszczy pochodzenia zwierzęcego. Tłuszcze te należy zastąpić bardziej zdrowymi, bogatymi w kwasy omega-3 olejami roślinnymi. Wskazane są także inne produkty zawierające kwasy omega-3 i omega-6. To przede wszystkim ryby morskie i słodkowodne, orzechy, pestki słonecznika. Każdego dnia osoba chora na cukrzycę powinna zjadać 5 porcji warzyw i owoców. Z owoców szczególnie polecane są: jabłka, truskawki, maliny, pomarańcze. Osoby chore na cukrzycę powinny ze swojej diety wyrzucić słodycze.

Czy miód także powinien zniknąć z menu diabetyka?

Osoby chore na cukrzycę powinny wykluczyć z diety słodycze. Nie oznacza to jednak, że osoby te od czasu do czasu nie mają ochoty na zjedzenie czegoś słodkiego. Cukry, które znajdują się w pożywieniu są dla organizmu źródłem energii. W przewodzie pokarmowym są one przetwarzane na glukozę, która dzięki insulinie trafia do komórek naszego ciała. W przypadku osób chorych na cukrzycę cześć glukozy pozostaje w komórkach. Utrzymanie możliwie niskiego poziomu glukozy to najważniejsze zadanie każdego chorego na cukrzycę. Poziom cukru powinien być niski, ale nie zbyt niski. Spadek poziomu cukru poniżej 55 mg/dl to hipoglikemia. Stan ten jest groźny dla życia. W stanach niedocukrzenia (bo tak nazywana jest również hipoglikemia) osoba chora na cukrzycę może zjeść łyżeczkę miodu. Na spożywanie niewielkiej ilości miodu mogą też od czasu do czasu pozwolić sobie diabetycy, którzy mają wyrównany wyrównaną cukrzycę. Wprowadzając miód powinny jednak wcześniej skonsultować się z lekarzem. Dla osób chorych na cukrzycę miód nie stanowi zdrowszego zamiennika białego cukru. Nie jest produktem w stu procentach zakazanym, ale nie jest to także produkt,który jest diabetykom polecany.

Czy diabetyk może jeść czereśnie?

Od dłuższego czasu przybywa w naszym kraju osób, które chorują na cukrzycę. W leczeniu tej choroby ważne nie tylko regularne przyjmowanie leków, ale także prawidłowy sposób odżywiania się. Powinien on opierać się na piramidzie żywieniowej, która została opracowana przez lekarzy i dietetyków w latach 90.

Jak powinien wyglądać sposób odżywiania się osób chorych na cukrzycę?

Na samym dole nowej piramidy żywieniowej umieszczono nie produkty żywnościowe, ale aktywność ruchową. 30 minut aktywności dziennie nie tylko wzmacnia układ krążenia i serce, ale pomaga także zachować odpowiednią wagę ciała, co w przypadku cukrzycy jest bardzo ważne. Dodatkowo codzienna porcja ruchu pomaga regulować poziom glukozy we krwi. Drugi szczebel nowej piramidy żywieniowej zajmują pełnoziarniste produkty zbożowe, warzywa i owoce. Na talerzach osób chorych na cukrzycę powinny one znaleźć się od 2 do 4 razy w ciągu dnia. Pełnoziarniste produkty zbożowe są źródłem węglowodanów złożonych. Po ich zjedzeniu poziom cukru w organizmie podnosi się więc bardzo wolno. Dodatkowo są one cennym źródłem witamin z grupy B, magnezu, fosforu i żelaza.

Zawarte w niniejszym artykule informację są ogólne i pomocnicze, nie powinny stanowić odzwierciedlenia dla każdego pacjenta. Należy bowiem pamiętać, iż każdy przypadek jest nieco inny, dlatego należy interpretować je indywidualnie pod nadzorem wykwalifikowanej kadry medycznej.